به نسیم فکرت دوست ناشناس افغانم ومادری که با بادها رفت.

مادر،مُرد از بس که جان ندارد.نسیم گرامی چه چهره ی دردکشیده ای دارد مادرت.شبیه مادرانی که هر روز هزاربار می میرند تا که فرزندان شان زندگی کنند.باری نام تمام مادران جهان زندگی ست.چیزی که با هربار آفرینش انسانی توسط مادری به ما یادمی آورد که جهان هنوز از آدمیت خالی نیست.که انسان هنوز تنها نیست که حتا اگر خدانباشد مادر که هست.نسیم عزیز سهم گریه ی امروزم برای مادر توست و تمام مادران جهان که به احترامشان بر خاک شان سجده می کنم وپاهای پر استقامت شان را می بوسم...باری...


یادداشت نسیم فکرت: مادرم رفت...

http://www.kabuli.org/2010/05/blog-post_07.html

/ 1 نظر / 9 بازدید
نسیم فکرت

سلام حسین عزیز خیلی ممنون از لطفت. حرفهایت برایم خیلی ارزنده بود و من شکرگزارم از چنین دوست در عالم ناشناسی اما با چنین سپاس. سپاس ازت نسیم