شفتلهوس(یعنی یه چیز معلوم مجهول مثل زندگی)

چیزی که دنبالشی اینجا پیداش نمی کنی

نوستالوژی برای خشک سالی ودروغ

بیش ترِ آدم ها از دروغ های زیباکننده لذت می برند.با گفتن اش تحریک می شوند وبا شنیدن اش ارضا.
عشق،همان دروغ زیباکننده است.آدم عاشق،چیزی غیر زیبایی نمی بیند حتا چشمش به تکه مدفوعی هم بیفتد،یاد معشوقه اش می افتد بس که زیباشناس است عشق...


آدم هایی هستند که بادروغ،خشک سالی را پنهان می کنند.آدم هایی هم هستند که بالبان تفتیده خشک سالی را باور نمی کنند بس که رافع عطش است دروغ...


آدم هایی هستند که طلوع هرروزه ی خورشیدرا معجزه می دانند.آدم هایی هستند که حال را جاودانه می پندارند و پایندگیِ حال را معجزه می دانند بس که معجزه باور است اسطوره ای به نام انسان...

آدم هایی هم هستند که هنرشان زشتی شناسی است با این تفاوت که آن ها چیزهای شاید زیبارا واقعازشت می بینند.اینان شاعرانِ سیاست اند.در صف اول بهشت سیاست،سیاست مداران اند ودر صف دوم اش،شاعران زشتی شناس.
این اسطوره ها معجزه شان همان زیباکردن دروغ است برای انسان هایی که باور دارند به باور داشتن چیزی برای هویت بخشی به زندگی روزمره شان.چرا که ادم ها اگر دروغ نباشد،واقعا می میرند...

نویسنده : حسین ستوده : ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱٧ شهریور ۱۳٩٢
Comments نظرات () لینک دائم